Odkryj ukryte historie Bałtyku

Proponowane obiekty

Wrak F53.18

F53.18 West A

Wrak F53.9

F53.9

Ładowanie mapy...

Wrak F53.6

F53.6 W-6 Solen

Wrak F53.6 SOLEN (W-6) jest pozostałością po szwedzkim okręcie "Solen" (słońce), który zatonął 28 listopada 1627 roku w bitwie stoczonej na redzie Gdańska, zwanej Bitwą pod Oliwą. Był to galeon o długości ponad 30 metrów i nośności około 150 łasztów, zbudowany metodą karawelową (klepki poszycia łączone na styk) z drewna dębowego. W bitwie pod Oliwą eskadra szwedzka składająca się z 6 okrętów starła się z flotą królewską Zygmunta III, w której skład wchodziło 10 jednostek. W trakcie bitwy „Solen” zaatakowany został przez galeon „Wodnik” i fluitę „Biały Lew”. Szwedzi, nie chcąc dopuścić do abordażu, wysadzili „Solena” w powietrze, detonując proch w komorze prochowej. Rezultatem bitwy było przechwycenie przez flotę króla polskiego szwedzkiego okrętu „Tigeren” oraz ucieczka pozostałych szwedzkich okrętów z miejsca walk i tym samym odblokowanie Gdańska.

Wrak F54.3 W-27

F54.3 W-27 De Jonge Seerp

Wrak F54.3 De Jonge Seerp (W-27) to pozostałości fryzyjskiego kofa, który zatonął w Zatoce Gdańskiej w roku 1791. Stanowisko zajmuje obszar ponad 2000 m2 i składa się z dennej części konstrukcji statku żaglowego oraz tzw. skupiska 1, znajdującego się w odległości ok. 40 metrów w kierunku południowo-wschodnim, będącego pozostałościami rufy statku oraz nadbudówki pokładowej. Konstrukcja składa się ze stępki o długości 26 m, denników, klepek poszycia łączonych na styk, klepek szalunku wewnętrznego oraz nadstępki z gniazdem masztu. Na stanowisku odkryto także ster zawiasowy o długości 7 metrów, który został wydobyty i obecnie znajduje się w Centrum Konserwacji Wraków Statków w Tczewie.Głowica steru zawiasowego wraka W-27 ma zdobienie w postaci trójlistnej koniczyny, co jest charakterystyczne dla niderlandzkich jednostek pływających w XVII–XIX wieku. Ponadto o powiązaniach z Niderlandami świadczą także: mosiężna tabakierka z inskrypcją w tym języku, 25 monet z okresu Republiki Zjednoczonych Prowincji oraz fajeczki z glinki kaolinowej wyprodukowane w Goudzie.

Wrak F32.6

F32.6 Helena

Wrak F32.6 „Helena” to pozostałości po XIX/XX-wiecznej szkucie z Rewy o nazwie „Helena”, która zatonęła w marcu 1945 roku w wyniku działań wojennych Armii Radzickiej. Podczas inwentaryzacji stanowiska rozpoznano dębowy kadłub statku żaglowego o poszyciu karawelowym wyposażonego w silnik spalinowy. Wymiary wraka są następujące: dł. 13,5 metra, szer. 4,5 metra. Na konstrukcję jednostki składają się: gęsto rozmieszczone denniki, klepki poszycia, klepki szalunku wewnętrznego oraz nadstępka o dł. 8,4 metra. Zadokumentowano także wyposażenie w postaci windy poziomej oraz silnika spalinowego z kołem zamachowym o śr. 80 cm.rnNa Zatoce Gdańskiej i Puckiej „Helena” transportowała głównie piasek, żwir, kamienie oraz torf. Wymiary statku były następujące: długość 15 m, szerokość 4,8 m, wysokość kadłuba 2,1 m. rn

Wrak F53.3

F53.3 W-25

Wrak F53.3 (W-25) to pozostałości 3-masztowego żaglowca, zbudowanego z dębiny, o długości ponad 29 metrów i szerokości 9 metrów. Szacunkowa pojemność (nośność) jednostki wynosi najmniej 150 łasztów (300 ton). rnWrak odbiega swym kształtem od najczęściej spotykanych podwodnych stanowisk archeologicznych z Zatoki Gdańskiej. O ile w większości przypadków są to owalne usypiska piasku, kamieni lub drewnianych elementów konstrukcji, to w przypadku W-25 mamy do czynienia z czytelnym obrazem konstrukcji statku żaglowego zagłębionego w piaszczystym dnie. Część dziobowa wystaje ponad dno na wysokość ponad 1,2 metra, a zachowane fragmenty obu burt obniżają się w kierunku częściowo zniszczonej rufy.rnKlepki poszycia łączone na styk (poszycie karawelowe) mocowane są do wręgów za pomocą drewnianych kołków o średnicy do 3,5 cm. Nadstępka o trzech gniazdach masztowych ma ponad 22 mery długości i w najgrubszym miejscu 38 cm szerokości. W rejonach dziobu i rufy do nadstępki zamocowane są dodatkowe naddenniki, wzmacniające konstrukcję.rnrn

Wrak F53.31

F53.31 Głazik

Wrak F53.31 GŁAZIK to pozostałości niewielkiego statku żaglowego z pawężową rufą, o długości kilkunastu metrów, zbudowanego metodą zakładkową po roku 1831. Do budowy jednostki użyto drewna dębowego rosnącego na terenie Pomorza Gdańskiego. Statek zatoną na wysokości Gdyni Redłowa, w odległości 2,5 km od brzegu z ładunkiem kamieni (głazów) o średnicy do 1 metra. Przyjmując budowę jednostki w latach 30. XIX wieku ładunek można interpretować jako transport kamieni (głazów) z rejonu Redłowa do budowy umocnień brzegowych – kamiennych mol u wejścia do Portu Gdańskiego. W tym bowiem czasie, w latach 30. i 40. XIX wieku w gdańskim porcie drewniane mola zastępowano znacznie trwalszymi i odporniejszymi na fale i prądy morskie molami kamiennymi, przedłużając je do 750 metrów (molo wschodnie) i 800 metrów (molo zachodnie). Szacunkowa nośność (pojemność) jednostki to 20 - 30 łasztów. rnWrak ten zbudowany tradycyjną metoda zakładkową jest pozostałością statku używanego lokalnie na wodach Zatoki Gdańskiej, który mógł służyć do przeładunku towarów (funkcja burdyny) oraz do transportu towarów w rejonie portów z tego akwenu. Możliwe, iż "Głazik" jest pozostałością po jednej ze szkut rewskich obsługujących aktywnie porty Zatoki Gdańskiej w XIX wieku i pierwszych dziesięcioleciach wieku XX-tego.rnObliczona na podstawie modelu 3D wraka masa kamieni i głazów zalegających na obszarze stanowiska, którymi są głównie wyselekcjonowane granity, to około 19 ton, zajmują one łącznie objętość około 7 m sześciennych. Obliczenia te wskazują, iż jednostka zatonęła, transportując znaczny ładunek jak na swoje możliwości przewozowe.rn

Wrak F53.4

F53.4 W-23 Loreley

Wrak F53.4 LORELEY (W-23) to pozostałości po statku handlowym typu bark zbudowanym w Rostoku w roku 1863.rnStatek pływał pod banderą niemiecką, a jego portem macierzystym był Rostok. „Loreley” zbudowano z drewna dębowego, kadłub dodatkowo obity był w części podwodnej blachą cynkową, co zabezpieczało drewnianą konstrukcję przed świdrakiem okrętowym na mocno zasolonych akwenach. Obsługę stanowiła 10 - 11 osobowa załoga, nośność jednostki to ponad 400 ton. Bark transportował towary na wielu akwenach, m. in. pomiędzy Morzem Białym a Oceanem Atlantyckim, zawijając do portów rosyjskich, brytyjskich oraz francuskich. 15 listopada 1887 roku statek wszedł na mieliznę podczas podchodzenia do portu gdańskiego. W roku 1978 do NMM przekazany został dzwon okrętowy, na którym widniała nazwy „Loreley” i „Rostock” oraz data 1866. Był to pierwszy przypadek, kiedy na wraku drewnianego żaglowca z Zatoki Gdańskiej znaleziono dzwon. Przyczyniło się to do szybkiej identyfikacji jednostki.rnKonstrukcja wraka jest mocno rozbita i rozproszona płasko na dużej powierzchni piaszczystego dna, tworząc mało czytelny obraz stanowiska. Rozpoznać można poszczególne elementy jak nadstępka, czy fragmenty burt, są one jednak przemieszczone względem siebie w stosunku do stanu pierwotnego.

Wrak F53.5

F53.5 W-21

Wrak F53.5 (W-21) jest pozostałością statku żaglowego, najprawdopodobniej okrętu zbudowanego z drewna dębowego metodą karawelową (klepki poszycia łączone na styk). Zachowała się część denna jednostki z rejonu śródokręcia w postaci: nadstępki z gniazdem masztu, belkowych wzmocnień bocznych w rejonie gniazda masztu, denników oraz klepek poszycia wewnętrznego i klepek szalunku wewnętrznego mocowanych na styk. Wymiary stanowiska są następujące: długość 18 metrów, szerokość 6 metrów. Na wraku nie ma stępki oraz przystępkowych pasów poszycia.Przed rozpoczęciem prac archeologicznych wrak przedstawiał się jako owalne usypisko kamieni z wystającymi sporadycznie elementami drewnianej konstrukcji. Na stanowisku w latach 1979 - 81 zainstalowano ramę pomiarową o wymiarach 20 x 9 metrów. Po wykonaniu dokumentacji rysunkowej i fotograficznej usunięto część kamieni zalegających na obiekcie. Tworzą one obecnie dwa owalne skupiska kamieni, po obu stronach konstrukcji. Widoczne jest to na modelu 3D stanowiska F53.5.rnObecność na stanowisku kamieni balastowych oraz elementów uzbrojenia, a w szczególności pozostałości po lawetach dział wskazuje, iż w przypadku wraka W-21 mamy do czynienia prawdopodobnie z pozostałościami okrętu.rnPrawdopodobnie jednostka nie zatonęła, lecz została unieruchomiona przez wejście na mieliznę. Zniszczenie konstrukcji w postaci braku stępki dowodzi, iż została ona oderwana w momencie uderzenia o dno morskie, co sugerować może, iż katastrofa miała miejsce w trakcie sztormu. Zniszczenia konstrukcji okazały się na tyle duże, iż przywrócenie jednostki do żeglowności okazało się niemożliwe.

Wrak F53.27

F53.27 W-2 Porcelanowiec

Wrak F53.27 PORCELANOWIEC (W-2) to pozostałości jednostki żaglowej o długości ponad 20 m, zbudowanej w I połowie XIX wieku z drewna świerkowego oraz sosnowego, rosnącego prawdopodobnie na terenach Gotlandii. Wrak stanowią wystające ponad piaszczyste dno, do wysokości 1,5 m, elementy drewnianej konstrukcji w postaci pozostałości burt i części dennej jednostki. Klepki poszycia ułożone są na styk (poszycie karawelowe) i mocowane do wręgów za pomocą kołków wykonanych z drewna iglastego. Grubość klepek poszycia wynosi 5–8 cm, a ich szerokość 9–31 cm. Fragmenty konstrukcji są rozdzielone na oddzielne grupy (obiekty). Pozyskane z wraka zidentyfikowane chronologicznie fragmenty fajansu angielskiego pochodzą z lat 1845–1861. Jest to także okres, kiedy jednostka była użytkowana. Prawdopodobnie fajans stanowił ładunek, z którym statek kierował się do portu gdańskiego. Zatonął po roku 1853, na co wskazuje obecność na stanowisku ceramiki fajansowej z sygnaturą „J.C. & Son”, wytwarzanej od roku 1854.

Wrak F32.9

F32.9 F32.9

Wrak F32.9 to pozostałości częściowo zachowanej jednostki płaskodennej o długości około 21 metrów i szerokości około 5 metrów, używanej najprawdopodobniej w transporcie lokalnym w obrębie portów Zatoki Gdańskiej. Na rozpoznaną konstrukcję wraka składają się: dębowe klepki poszycia dna łączone na styk; denniki dębowe mocowane do dna za pomocą kołków o średnicy 3 cm; fragmenty obu burt w postaci dębowych klepek o grubości 3-5 cm. Zachowane zakończenie części dennej po stronie południowo-wschodniej ma formę szerokiego, masywnego dennika wzmacniającego konstrukcję i nadającego kształt burtom w części przystewowej.Z zachowanych fragmentów można odczytać długość części dennej jednostki, która wynosiła 19,5 metra. Na wraku i w jego bezpośrednim sąsiedztwie odkryto kilkanaście cegieł, które mogły stanowić część ładunku tej jednostki.

Wrak F33.3

F33.3 ORP "Wicher"

Wrak F33.3 „Wicher” jest pozostałością po niszczycielu (kontrtorpedowcu) ORP „Wicher”. Okręt zbudowany we Francji wszedł do służby w Marynarce Wojennej RP w roku 1930, gdzie do 1937 roku był okrętem flagowym. Został zbombardowany przez lotnictwo niemieckie 3 września 1939 roku w basenie portu wojennego w Helu. Wrak okrętu Niemcy przetransportowali przed falochron portu, gdzie spoczywa do dziś. Na wraku rozpoznać można wały napędowe oraz ich wsporniki, perforowane rury opadowe, elementy maszynowni i maszyny sterowej, pompy i wentylatory, skraplacze oraz obie turbiny Parsonsa niskiego i wysokiego ciśnienia z czego prawa jest zachowana niemal w oryginalnym układzie przestrzennym (elementy widoczne na modelu 3D wraka).Dane techniczne ORP „Wicher”:rnWyporność - 1400 t (standardowa) - 1910 t (pełna), rnWymiary - długość całkowita 106,9 m, szerokość 10,5 m, zanurzenie 3,3 m, wyporność standardowa 1540 t.rnNapęd - 3 trójwalczakowe kotły wodnorurkowe typu Yarrow-Normand, opalane ropą, umieszczone w dwóch kotłowniach, rn2 zespoły turbin parowych Parsonsa o łącznej mocy 35 000 KM, rnPrędkość 33 węzły, Zasięg 3000 Mm przy 15 węzłach,rnZałogę okrętu stanowiło 12 oficerów oraz 150 podoficerów i marynarzy.rn rnUzbrojenie okrętu: 4 działa kal. 130 mm wz. 19/24 Schneider-Creusot Model 1924, umieszczone w wieżach po dwie na dziobie i rufie; 2 działka plot. kal. 40 mm wz. 28 Vickers-Armstrong 2 pdr Mk II; 2 podwójne nkm 13,2 mm Hotchkiss wz. 30 (od 1935 r.); 2 potrójne wyrzutnie torpedowe 550 mm (torpedy parogazowe typu 23 DT) z reduktorami dla torped 533 mm i 450 mm; 2 miotacze bomb głębinowych 24 cm Thornycroft ( brak na uzbrojeniu okrętu w roku 1939), 2 podpokładowe wyrzutnie bomb głębinowych (20 bomb Wz BH200); 60 min wz. 08.rn

Wrak F53.12

F53.12 F53.12

Wrak F53.12 to pozostałości płaskodennej jednostki pływającej zbudowanej z drewna sosnowego (poszycie dna) oraz dębowego (denniki, burty) mogącej pełnić funkcję lichtugi portowej (statku przeładunkowego) lub służącej w towarowej żegludze lokalnej portów Zatoki Gdańskiej. Statek miał długość 23-25 metrów i szerokość około 7 metrów.Na rozpoznaną konstrukcję wraka składają się: sosnowe klepki poszycia dna łączone na styk; 17 dębowych denników mocowanych do klepek poszycia za pomocą kołków; częściowo zachowane fragmenty dębowych klepek burtowych mocowanych za pomocą żelaznych gwoździ. Na konstrukcji znajduje zwój liny żelaznej, a obok po stronie pd.–zach. metalowy bęben na liny.

Wrak F53.13

F53.13

Wrak F53.13 to pozostałości dennej części drewnianego żaglowca. Rozpoznano poszycie montowane na styk z klepek o grubości do 7 cm, gęsto rozmieszczone denniki oraz fragmentarycznie zachowane klepki szalunku wewnętrznego o grubości 6 cm. Wrak nie zawiera stępki oraz nadstępki, które zostały wyrwane. Wymiary obiektu są następujące: długość 20 m, szerokość 5 m. Na konstrukcji spoczywają dwa duże kamienie.

Wrak F53.14

F53.14 Portowiec

Wrak F53.14 PORTOWIEC jest pozostałością po dużym statku żaglowym, o długości co najmniej 30 metrów, zbudowanym z drewna dębowego. Szacunkowa ładowność jednostki to co najmniej 150 łasztów (300 ton). Statek zbudowano najprawdopodobniej w pierwszym dziesięcioleciu XIX wieku, na pewno po roku 1804, a drewno użyte do jej budowy pochodzi z Pomorza Wschodniego. rnWrak przedstawia się jako wystające z dna wręgi oraz klepki poszycia, tworzące burty oraz część dziobową statku. Elementy konstrukcji wystają do 70 cm ponad dno, na długości 22 metrów (prawa burta) i szerokości do 5,5 metra. Znaczna część wraku zagłębiona jest w dnie, z którego wystają elementy burt, sięgające do wysokości pokładu - zachowało się co najmniej 6 pokładników/węzłówek podtrzymujących pokład. Szacować można, iż stępka wraku znajduje się ponad 2,5 metra pod powierzchnią dna morskiego.

Wrak F53.17

F53.17 F53.17 Kerk

Wrak F53.17 stanowi część rufową dużego statku zbudowanego z drewna dębowego. Cechy konstrukcyjne oraz wyniki badań dendrochronologicznych wskazują, iż jednostka została zbudowana najprawdopodobniej w połowie XVIII wieku. Obiekt jest wtórnie przemieszczony względem pierwotnego miejsca depozycji. rnKonstrukcja leży na osi pd. zach. – pn. wsch. Wrak zajmuje obszar o powierzchni około 20 m2 - długość konstrukcji 5,5 metra, szerokość 3,10 metra. W trakcie badań rozpoznano: fragment tylnicy o długości 3 metry; węzłówkę rufową (dejwud), 6 denników rozstawionych średnio co 35 cm; klepki poszycia o gr. 6 cm. Elementy konstrukcji łączone za pomocą drewnianych kołków. rn

Wrak F53.18

F53.18 West A

Wrak F53.18 West A to pozostałości burty żaglowca o poszyciu karawelowym (na styk) o długości ponad 20 metrów i szerokości 3,5 m. Jednostkę zbudowanego z drewna sosnowego w najprawdopodobniej na przełomie XVIII i XIX wieku.rnOś konstrukcji wraka przebiega zgodnie z kierunkiem pn. – wsch., pd. – zach. Rozpoznano 41 wręgów (elementów usztywnienia poprzecznego), klepki szalunku wewnętrznego oraz klepki poszycia ułożone na styk. Wszystkie elementy konstrukcyjne wykonano z drewna sosnowego i łączone drewnianymi kołkami oraz metolowymi bolcami z prostokątnymi główkami.rn

Wrak F53.20

F53.20 Smug

Wrak F53.20 to pozostałości płaskodennej jednostki śródlądowej lub pomocniczej lichtugi portowej, o długości co najmniej 19 metrów i szerokości około 5 metrów, użytkowanej w drugiej połowie XVI wieku. Całkowita jej długość wynosi co najmniej 19 metrów. Wrak jest odwrócony do góry dnem. rnNa rozpoznaną konstrukcję składają się: 7 ułożonych na styk dębowych klepek tworzących płaskie dno jednostki. Klepki mają V- kształtne ścięcia na uszczelnienie w postaci mchu. Uszczelnienie jest dociskane drewnianymi listwami, a te z kolei mocowane są do poszycia za pomocą żelaznych klamer (widoczne na modelu 3D wraka). Dębowe denniki mocowane są do klepek sosnowymi kołkami. Kilka denników ma przepusty ściekowe, a w jednym z denników jest otwór prostokątny służący prawdopodobnie do mocowania podstawy nadbudówki (elementy widoczne ma modelu 3D). rn

Wrak F53.21

F53.21 F53.21 Harry

Wrak F53.21 jest pozostałością w postaci fragmentu burty statku żaglowego zbudowanego z drewna dębowego na przełomie XVI i XVI wieku. Obiekt jest wtórnie przemieszczony względem pierwotnego miejsca depozycji. rnZ dna morskiego wystaje fragment kadłuba statku zbudowanego z drewna dębowego o długości 10 m i szerokości 4,5 m. Konstrukcja wraku leży na osi pn. wsch. – pd. zach. Obiekt składa się z pasów poszycia mocowanego na styk oraz elementów usztywnienia poprzecznego - wręg o długości do 4,2 m. Elementy konstrukcyjne połączone są kołkami drewnianymi.rn

Wrak F53.22

F53.22

Wrak F53.22 to pozostałości prawej burty statku z przełomu XIV i XV wieku. Fragment burty ma długość ponad 20 metrów i zbudowany jest metodą zakładkową; klepki poszycia łączone są na zakładkę za pomocą żelaznych nitów. W skład zachowanej konstrukcji wchodzą także wręgi, klepki szalunku wewnętrznego, mocnice oraz belki relingowe. Burta podwyższona jest o jedną klepkę relingową w kierunku kasztelu rufowego, który się jednak nie zachował. Pod względem sposobu budowy zbliżona jest do konstrukcji znanej z XV-wiecznego holka zwanego Miedziowcem, który został wydobyty w latach 70. i przebadany przez specjalistów z NMM. Można go obecnie oglądać na salach wystawowych w siedzibie głównej NMM na Ołowiance oraz w CKWS w Tczewie. Wrak F53.22 ze względu na swą unikatowość jest cennym obiektem archeologicznym, dostarczającym wiedzy na temat budowy XIV i XV-wiecznych jednostek pływających.

Wrak F53.25

F53.25

Wrak F53.25 jest pozostałością części dennej statku żaglowego, zachowaną w postaci dębowej stępki o dł. 8 m, sosnowych i dębowych denników, sosnowych klepek poszycia o gr. 9 cm, klepek szalunku wewnętrznego o gr. 9 cm oraz uszkodzonej, masywnej, wieloelementowej nadstępki o długości ponad 8 m z charakterystycznym gniazdem masztu w postaci dwóch prostokątnych otworów połączonych ze sobą. Elementy konstrukcji wraka łączone są za pomocą kołków drewnianych oraz sporadycznie żelaznych trzpieni. Nie zachowały się rufa ani dziób jednostki.

Wrak F53.26

F53.26 West B

Wrak F53.26 West B to pozostałości statku żaglowego o poszyciu karawelowym (klepki łączone na styk) zbudowanego z drewna sosnowego oraz dębowego w I połowie XVII wieku. Rozpoznano obiekt o długości ok. 10 metrów i szerokości 3 metry. Rzeczywista długoś wraka jest większa gdyż część konstrukcji zalega pod piaszczystym dnem. Na rozpoznaną konstrukcję składają się: sosnowe klepki poszycia ułożone na styk, klepki szalunku wewnętrznego oraz dębowe denniki rozmieszczone co 16 - 20 cm. Zadokumentowano także nadstępkę z gniazdem masztu o długości 25 cm i szerokości 14 cm.Na wraku zalegają kamienie piaskowca stanowiące prawdopodobnie półfabrykaty żaren o śr. od 40 cm do 130 cm. Analizy kamieni przeprowadzone w roku 2011 przez dr Piotra Woźniaka wykazały, iż jest to kambryjski piaskowiec kwarcytowy - najtwardszy rodzaj piaskowca występujący w rejonie Skandynawii i Europy Północnej. W roku 2017 na wraku odkryto także wlewki ołowiane z charakterystycznymi puncami w postaci serduszek. Najprawdopodobniej wlewki te pochodzą ze złóż olkusko-krakowskich w południowej Polsce i załadowano je na jednostkę w porcie gdańskim.

Wrak F53.30

F53.30 Szklany

Wrak F53.30 SZKLANY to pozostałości po XVII-wiecznym statku handlowym zbudowanym z drewna dębowego metodą karawelową – klepki poszycia łączone na styk. Stanowisko zajmuje obszar o powierzchni 200 m2, o długości 25 m i szerokości ponad 7 m. Zachowała się głównie część denna konstrukcji. Rozpoznano stępkę, elementy usztywnienia poprzecznego –denniki/wręgi, klepki poszycia o grubości 8 cm, klepki szalunku wewnętrznego o grubości 3 cm oraz fragmenty masztu, pompy zęzowej oraz dziobnicy. Elementy konstrukcji połączono za pomocą drewnianych kołków.Na elementach konstrukcji i zabytkach pozyskanych z wraka rozpoznano liczne ślady spalenizny. Przyczyną zatonięcia statku był najprawdopodobniej pożar.

Wrak F53.7

F53.7 F53.7 Mały Solen

Wrak F53.7 stanowi jedną z dwóch pozostałości szwedzkiego okrętu „Solen”, który zatonął w Bitwie pod Oliwą w 1627 roku. Wyeksplorowaną konstrukcję wraka przetransportowano w nowe miejsce na Zatoce Gdańskiej, na wysokości Gdyni Orłowa, deponując na głębokości 15 metrów. Większy fragment okrętu oznaczony jest jako F53.6, natomiast mniejszy oddalony o 60 metrów w kierunku pn. zach. oznaczony jest jako F53.7 i zajmuje obszar o powierzchni 30 m2 - długości 6,8 metra i szerokości 4 metry. Wrak stanowi fragment burty żaglowca. W odległości 5 metrów od konstrukcji w kierunku południowym spoczywa część dębowej dziobnicy o długości 4,5 metra i szerokości 60 cm. Na konstrukcję składają się: 14 wręgów o szer. 14 - 20 cm; klepki poszycia o gr. 3 - 5 cm oraz 2 klepki szalunku wewnętrznego o gr. 5 cm. Elementy konstrukcji łączone za pomocą drewnianych kołków.„Solen” (Słońce) był galeonem o długości ponad 30 metrów i nośności około 150 łasztów, zbudowany metodą karawelową (klepki poszycia łączone na styk) z drewna dębowego. rnW bitwie pod Oliwą eskadra szwedzka składająca się z 6 okrętów starła się z flotą królewską Zygmunta III, w której skład wchodziło 10 jednostek. W trakcie bitwy „Solen” zaatakowany został przez galeon „Wodnik” i fluitę „Biały Lew”. Szwedzi, nie chcąc dopuścić do abordażu, wysadzili „Solena” w powietrze, detonując proch w komorze prochowej. Rezultatem bitwy było przechwycenie przez flotę króla polskiego szwedzkiego okrętu „Tigeren” oraz ucieczka pozostałych szwedzkich okrętów z miejsca walk i tym samym odblokowanie Gdańska.rnrn

Wrak F53.9

F53.9

Wrak F53.9 to pozostałości płaskodennego, bezmasztowego statku pomocniczego (lichtugi), używanego do żeglugi przybrzeżnej oraz komunikacji i przewozu towarów pomiędzy portem a statkami na redzie.rnW rzucie z góry wrak przedstawia się jako płaska konstrukcja drewniana o wrzecionowatym kształcie, składająca się z dębowych klepek poszycia o szerokości 25 cm, łączonych na styk oraz sosnowych denników. Rozpoznano także wręgi kolankowe mocowane metalowymi bolcami do denników oraz fragmenty pasa dolnego jednej z burt. Pasy poszycia uszczelniane są listwą, mocowaną w specjalnie wyżłobionych wypustach. Wymiary obiektu są następujące: długość 25,6 m, szerokość 6,2 m.rn